izmit.in bloğu » Edebiyat

KOÜ’de Ziraat MYO binası Büyükşehir’den

admin — Fri, 12 Mar 2010 12:35:34 +0000

Kocaeli Büyükşehir Belediyesi, Kocaeli Üniversitesi’nin 21. Meslek Yüksek Okulu’nu Arslanbey’de inşa ediyor. Kısa süre önce başlanan çalışmaların, eylül ayına kadar tamamlanması ve önümüzdeki eğitim-öğretim döneminde hizmete girmesi hedefleniyor. Ziraat Meslek Yüksek Okulu olarak ziyaret teknikerliği bölümü öğrencilerine hizmet verecek olan bina, toplam 2 bin 550 metrekarelik kullanım alanına sahip. Proje çerçevesinde Büyükşehir Belediyesi Fen İşleri Dairesi Başkanlığı tarafından 850 metrekarelik bir zemin üzerine 3 kat, iki blok olarak inşaa edilecek. 3 katlı eğitim binasının zemin katında 3 büyük laboratuar ve öğretim görevlileri odası bulunacak. Birinci katta ise öğrencilerin eğitim görecekleri 21 sınıf yer alacak.

YENİ ÖĞRETİM YILINDA AÇILACAK

Eğitim binasında ayrıca bir adet teras ile engelli öğrencilerin kullanımı için bir asansör, lavabo ve tuvaletler yer alacak. Zemini tamamlanan yapının temel betonu ise bu hafta sonu dökülecek. İnşa çalışmalarının eylül ayı içerisinde tamamlanması ve yapının yeni öğretim yılına yetiştirilmesi için yoğun çaba sarf ediliyor.

19 MESLEK YÜKSEK OKULU FAAL

Ocak 2010 itibariyle 57 bin 487 öğrencisi ile eğitim-öğretimini sürdüren Kocaeli Üniversitesi’nin 11 Fakülte, 6 Yüksekokul, 1 Devlet Konservatuarı, 19 Meslek Yüksekokulu, 3 Enstitü, 12 Araştırma Merkezi ve 12 Araştırma Birimi bulunuyor. KOÜ, 20’nci meslek yüksek okulunu Umuttepe Yerleşkesi içerisinde Sağlık Meslek Yüksek Okulu olarak kullanılmak üzere inşa ederken, Büyükşehir Belediyesi de Arslanbey’deki Ziraat Meslek Yüksek Okulu’nun yapımını üstlendi.

kaynak

Cengiz Aytmatov Hayatını Kaybetti

abranda — Tue, 10 Jun 2008 16:35:55 +0000

Edebiyat Dünyası Yasta

Dünyaca ünlü Kırgız yazar Cengiz Aytmatov’un (79) tedavi gördüğü Almanya’nın Nuremberg şehrinde hastanede hayatını kaybettiği bildirildi.
1958 yılında yayınlanan “Cemile” isimli kitabıyla tanınan Kırgız yazar, Moskova’nın 800 kilometre doğusundaki bir film çekimi sırasında rahatsızlanmasının ardından uçakla Almanya’ya nakledilmişti.

Rus doktorlar, ünlü Aytmatov’un rahatsızlığına böbrek yetmezliği teşhisi koymuştu.

Aytmatov, bir dönem Kırgızistan’ın Brüksel Büyükelçiliği görevinde bulunmuştu.

kaynak

“benden öte”

merve — Thu, 15 May 2008 15:09:48 +0000

Yalnızlık çöktükçe üstüme,sevgime sığındım…Ne tuhaftır sevmeyi özlemin evladı olarak yaşamak…Dokunamadan,gülemeden gözlerimle,gülen yüzüne yanmak…

Durgun bir deniz.Dalgalar yoruldu kayalara vurmaktan.Yosun tuttu herbir yer…

Vazgeç denizim,açıl okyanuslara,balıkları al içine…Solumayı tat oksijenden uzak bir şekilde…Gir biçimden biçime…Denizkızlarını güleç kıl…Sevgine hasret kayalar tatsın suyunun tuzunu…Esirgeme yakamozunu…

Denizinden esirgemez ışığını ne güneş ne de ay…Sen sevmeyi bil,adam gibi sev ilk önce,sevilmeyi tadarsın;güneşin kızıllığında,Ay’ın maviliğinde…Gözlerin sevmiyorsa,ellerin okşamıyorsa tenini;gizli kalmış sevdalara tutun…Toprak kokusunu çek genzine.Sonrada sal kendini geldiğin yere…Toprak okşar tenini tüm yalanlardan öte…

Z.F

Harmony Divine — Tue, 06 May 2008 16:48:18 +0000

Ufak bir şey yapsaydın, kendin için… Beni geç, ben er ya da geç ayakta kalırım. Bugüne kadar kalmadım mı? Kalmak için ağlamadım mı? Bir damla gözyaşını harcasaydın, kendin için. Doğru olmadığına inandığın şeyleri yaşamamak için… Sadece bir damla gözyaşıydı, geçecekti.. Senin için! Anlık gülümsemeleri hayatına tercih edeceğine inanmazdım. Bukadar korkak olduğuna da… Sadece gülümsemek için yaşamasaydın…

Saat 10; neden duymuyorum, nerde sesleriniz?

Oysa ne çok severdim yaşadığım her şeyi, kim olsa severdi… “Kim”lere bıraktın sevincini, anlık sevinçlerini yaşayacağın günlerini…

Saat 10; şu lanet olası gürültüyü çekin hayatımdan. Sessizlik en beteriymiş!

Oysa susun diye yalvardım yıllar boyunca… Susmayın konuşun şimdi. Tenin neden bukadar soğuk? Gözlerini kaçırma benden, yalvarırım konuş. Yıllar boyunca kör olduğunu bilmeme rağmen, baktığın noktaya denk getirdim hep bedenimi. Bana bakıyor ol diye… Ama hep kaçıyorlar, gidiyorlar şimdi, tutamıyorum. Konuş!!!

Saat 10,

Ruhun şaad olsun, yaşadığımız her şeyle beraber!

Duydum ki, ölmüşsün!!!

Saat 10,

Sonra baktım ki, evet ölüsün!!!

Saat yok artık, zamandı senin toprağın, ekmiştim, büyütecektim…

Kemiklerin ağlasin burada ağlayamadıklarına,

Gülümsemek her şey değildir!

Huzurlarla….

—–

Saba!

Ödünleme bir çeşit yalnızlık mıdır?

Harmony Divine — Tue, 06 May 2008 15:39:05 +0000

Kelime anlamına bakarsak, hayır değildir! Hiç bir alakası da yoktur. Ödünleme ve yalnızlığın çizgileri daimi olarak paralel gider ama asla kesişmez. En azından bu bilimsel olabilir, evet…

Bilim her zaman doğru mudur? Hayır değildir! Ödünleme ve yalnızlık birbirinden çok farklı çizgilere sahiptir – evet bu doğrudur (paralelliğin de bir farklılık olduğunu varsayarsak) – ama bir şekilde kesişeceklerdir! Çünkü ancak aynı noktadan başlayıp farklı yöne gidenler ya da paraleller kesişmez! Ama yalnızlıkla ödünleme ne aynı noktadan yola çıkmıştır ne de paraleldirler!!! En azından – benim deyimimle – bizim gibi “korku ödünlemeleri” sahipleri icin…

Korku ödünlemeleri… Ne saçma! Tarih kan ağlıyor sayemde, ve binlerce yazar ve düşünürle beraber o kusursuz sayfaları… Böyle bir tanım bile yokken dünya üstünde! Ama bana göre var olan herşey doğrudur demediniz mi hiç?

Bir gün yalnız kalmaktan zerre korkmadığınız oldu mu hiç? Yalnızlığın huzur olduğunu düşündüğünüz ve sonucu yalnızlık olan kararları aldığınızda kendinizle gurur duyduğunuz? Peki yalnız kalmaktan korkmamanın aslında yalnız kalmaktan çok korkmakla aynı şey olduğunu düşündünüz mü hiç? Aslında korkuyor olduğunuz ama kendinize korktuğunuzu itiraf etmediğiniz icin keni kendize yalan söylerek böbürlendiğiniz? Peki ya yalnız kalmaktan korkmadığınızı söyleyerek yalanlar altına sığınıp güce sahip olmanın, yalnızlıktan korktuğunu itiraf etmekten daha acı bir yol olduğunu farkettiğiniz?

Evet, bende hepsi birer birer oldu!

Başarısızlıkları olmayan insanlar olamaz, aşağılık kompleksine sahip olmayan bir birey olamaz. Ödünleme kullanmayan da bir birey olamaz! Bunlar bir genellemedir, her koşul altına her biriniz için doğru olmayabilir. Ama size göre var olan her şey doğru değilmiydi? Farksız değilim… Dik kafalı bir domuzdan ibaretim! Sadece burnum daha uzun okadar…

Ama başarısızlık korkularının çıkmaz yollara girdiği anda, ne geri kaçabileceğiniz ne de üstüne gidebilecek güç bulabildiğiniz noktalarda ödünleme yaptığınızda işte amansiz o hastalık tüm ruhunuzu sarmış olur. Hiç bir ilacı yoktur bu hastalığın, aslında çok ilacı vardır. Ama yan etkileri okadar fazladır ki, yola devam etmeye bukadar korkan biri için o yan etkileri çekmeyi göze almak imkansızdır! Hele de yola devam etme kararı gibi zor bir aşamayı defalarca göze alma başarısında bulunmuş fakat her seferinde kalbine çubuk batırılan bir hayvan gibi geri çekilmek zorunda kalmış bir insansanız… O çubuk her bedeninize girdiğinde, can acısından ağlayabildiyseniz, sonucu bu kadar can yakıcı olmayacaktır, gözyaşları en yan etkisiz ilaçtır! Ama, işte korkmadığınızı iddia edip yola devam ediyormuş gibi yaptıysanız, amansız noktadasınız demektir. Çünkü o her çubuğun dökmesi gereken gözyaşları yalnızlık korkularımızdır!

Ancak kibirlerimizin silemeyeceği korkular!

Kibirler en büyük yalanlarımızdır,

Ancak ödünlemelerimizin üstünü örtebileceği yalanlar…

İşte o yalanlar ancak yalnızlıktan kaçıs yollarımızdır!

Ancak yalnızlıktan kaçmaya, ve kaçmak için devamlı koşmaya yarayacak olanlar!

Ve hiç kimse sonsuza kadar koşamamıştır!!!

Iste bu yüzden ödünleme bir çesit yalnızlıktır!!!

Saba!

Şovalye.Uyku nedir;uzak kalmış gecelerden…

merve — Mon, 28 Apr 2008 16:13:26 +0000

Şovalye.Uyku nedir;uzak kalmış gecelerden…Rüyalar hayal olmuş zihnine…Rüyalardansa yaşamın tabirlerini eline almış belleğinde.Güneş nur cemalini vurdukça yüzüne,güleç kılmış yüzünü…Yüreği belki hep gece,aydınlıkları yakamozdan geçememiş öteye…O kendisi için yürümemiş…Uzanan ellerin garipliğini gecesiyle örtmüş.Güneşini sızdırmış gözleriyle.Sözleriyle merhem varetmiş,sıvazlamış kendisinden öte tüm yaraları…

Ben şovalyeysem şayet…Yaralarım,senin bakışların.Gecem gündüz olmuş…Ağlamak, soluğumun yongası.Gülmek,uzak diyarların görünmeyen güneşi.Sensizlik,açlığım.Gölgen,yürüdüğüm yollarım.Yokluğun bile uzaklaşır oldu benden ki ne garipliktir varlığını hissetmiş olmak.Senli günleri solumamışken bu yürek,seçilmiş cümlelerden ömür yaratmaya çalışmış…

Yüreğim şovalyeyse şayet…Görevim tamamdır artık,hakkı kalmadı hiçbir insanoğlunun üzerimde…Çiğnenmiş sevgimi,şovalye yüreğime yakışır eylemler yutar saniyeleri.Helaldir kan damlayan gözlerim dahi…Duymadıysan,yaşlarımın kan kokulu dalgalarını,şovalyeye yakışmaz,duyulmamazlıktan gelinmek,aslında hissedilmemek…

Gizli kahraman olup,yol almak yakışır,olsa olsa juliet olmuş yüreğime…

Kar Yüzüme Vurdukça

merve — Mon, 07 Apr 2008 20:07:59 +0000

Kar yüzüme vurdukça,sadece gözlerimin,dudaklarımın ve ellerimin üşüdüğünü farkettim.Adımlarımı hızlandırmak isterken,”kar” ,”yavaş” dercesine daha bir keskin vuruyordu yanaklarıma.Söz dinleyen adımlarım,karın tadını çıkararak yavaş yavaş ilerliyordu.Aynı anda adelelerim tetikte,kaygan zeminin kuracağı tuzaklardan haberdar,zamanını kolluyordu.Başımı kaldırdığımda evimin yolunu çizen sıcak bir otobüs sanki ”gel” dedi.Üşüyen ellerimin eklemleri,rüzgara inat yaparken katılaşmış hallerinden sıcak bir koltuğun hayaliyle gevşemeye,cebimden bacaklarımı hissetmeye başlamıştı.Görünen sonucun güzelliğiyle,karın sert tokatlarını hissetmedi tabiki beti benzi atmış yüzüm.Adım aralığım büyüdü,otobüsün merdiven basamağına ayağımı uzattım.O geçişi hatırlamıyorum nedense,kendimi yerleşmiş bir şekilde koltukta buldum.Tam çantamdan cüzdanımı çıkartıyordum ki;tesadüf inancından uzak yüreğimle bir,neden bilinmez otobüse yönelen yaşlı kadını gördü gözlerim.Sanki yüzündeki kırışıklıklar,gözlerinin üzerine çekilen is dile geldi,benim bile hala duyamadığım sözler fısıldadı yüreğime.Sen varsınya,hayalimin dahi olsa,görünür bir yerinde,içimde de huzur var.Endişelerimin kokusunu soluğum gibi verdikçe dışarı,hisseder oldum aşkımın marmelat tadını.Kararlarım sözlerini seçti,zihnimde kuruldular kendilerinden emin bir şekilde.Sıraları belli değildi fakat düşüncelerimin özünü sembolize etmek bile yetti omuzlarını kabartmaya.Hızla kapıyı açtım.Tuhaf galiba ama,bu sefer sen değilde insanlar sana bakıyordu,elleri çenelerinin altında.Gözlerinle gözlerimin doğrultusunu gergin bir ip gibi çizerken bedenim,dudaklarım aralandı;konuşmaya başladım:
”O gün ne kadarda habersizdim adının özelliğini,benim için seçilmişliğini farkedeceğimden.Gün perdesini bir açtı bir kapadı,kar üşütüp birleştirdi bedenimin parçalarını,yağmur çöldeki ölümden kurtardı,güneş kışımı güldürdü derken,ben her mevsimde seni solumanın memnuniyetiyle hissetmiştim,düşüncelerimin, duygularımın sana doğru aktığını.Bunları düşünmek dahi kalp çarpıntımı tekletirken,düşünmekteyim aslında;hala nasıl nefes aldığımı.O’nun söylediği gibi;sen kelimelerimi yasaklamadın dilime,içimdeki gizli ve nedensiz korku -ki bir o kadar nedenli- saklamıştı senin için seçtiğim cümlelerimi.Sevdiğim oyun saklambaç olurken,oynadığım körebe oldu farkındalıktan uzak bir şekilde.Şimdi korkumu karşıma değil arkama aldım,sense korkumun yerinde kaldın,dilediğim gibi tıpkı.İlikşkilerde imkansızlık söz söyler,aşkta asla derken şimdi karşındayım işte.Farkında mısın bilmem ama kelimelerim üstsüz kalmış gibi,çıplak,utangaç,ürkek,nefesim üşümüş,titriyor.Senin için bağışıklık kazandığım mikropları tekrar tekrar farkettikçe,midemin bulandığını hissediyorum.Hani sık sorduğun bir soru varya,ne olduğunu hatırlamak istemediğim şu an;söylesem ki;var gözlerime göz deydiren,günahlarım nikahımı farkedip silinecek defterinden.Ama desem ki;söylesem ki sadece gözüme göz sürerler,ben sana yüreğimi,benliğimi saklarım,kuytularından çıkartıp sunarım,ya sevabımdan ayrı düşersem,ya gülerler inciterlerse canımı.Tanrıdan uzak yürek sevabı,günahı ayırdeder olmuştu.Buda ayrı bir garipti ya,boşverdim.Korktukça ellerim büyüdü daha bir sardım bendeki habersiz yüreğini.Şu an gözlerinin benden uzaklara baktığı korkusu var içimde mesela,bundandır ki düşüncelerimin yazılı biçiminde gözlerim.Başının belli,sonunun meçhul olduğu düşüncelerim…
Cümlelerimin tüm öğelerini yerleştiririm de yüklemi seçmek sana kalır.Tüm gururumla veririm bu hakkı sana,tereddüt etmeksizin.
Cümlelerim konuştukça konuştu.Sen dinledin.Ama neyi hayal ettin,neyi anladın bilinmez di mi?
Neden bilinmez otobüse yönelen yaşlı kadını gördü gözlerim.Sanki yüzündeki kırışıklıklar,gözlerinin üzerine çekilen is dile geldi.Benim bile hala duyamadığım sözler fısıldadı yüreğime…
Yaşlı kadın yanıma oturuverdi,otobüs hareket etti.Yol boyunca daldı gözlerim.Merağımı uyandıran;düşüncelerimin hayaline mi yoksa düşüncelerimin gerçek olma ihtimalinde ki reddedilmişliğime mi aktı yaşlarım?

Kaçamak Bir İç Çekiş

merve — Mon, 07 Apr 2008 20:04:26 +0000

Kaçamak bir iç çekiş.Ciğerlerimi zehirle doldurmak hiç bu kadar keyif vermemişti.Peşimde zırhlılar var sanki;yelkovanın her yol alışında bir adım daha yaklaşıyorlar.Acele etmeliyim.Bir nefes daha,sonra bir nefes…Yanında yudumladığım çayımsa yanan içimi merhem gibi sıvazlıyor.Herşeyi bırakıp gölgemin içinde,keçeli kalemimle bir çizgi çekip geçmişime,derin bir adım atmak gibi geleceğe…Her nefesimde parmak uçlarımın uyuşmuşluğu alışırken,dizlerim titriyor her geçen anda.Daha da bir vurgulu hissettiriyor kendini.
Kaçamak bir bakış.Ses tellerinin işlevini yapmadan saatlerce konuşmak gibi.Yaşanılan bir saniyeyi,bütün yaşanmışlığa adamak adeta.
Kaçamak bir gülüş.Yüz kaslarının gerilirken,yüreğinin kahkaha atması gibi.
Kaçamak bir adım.Kalıcı sanılan hayattan bir adım izi gibi.
Ve ben…Asıl kaçamak.Hayatlara faça atıp,iz bırakıp,izin almadan kapı çarpan ben.En sahi kaçamak!
Yeni bir kapı açıyorum adeta her nefeste.Her ufka zehrimi üfleyişte ise,çarpan bir kapı sesi daha var beynimde.
Var olmak hiç bu kadar keyif vermemişti,yok olacağımı bile bile…
İşte kaçamak bir son nefes,tüm geçmişimi ciğerlerime çeke çeke,ardından son son,usulca ufka bakıp üfleyişimde…

Gerçek Misin, Hayal Misin?

merve — Tue, 18 Mar 2008 05:57:41 +0000

Gerçek misin,hayal misin?Varlığın bana ödülmü,cezamı?Ben sende hep miyim,hiç miyim?
Yanan soru işaretleriyle bir daldım yüreğine.Deniz bu,nerden bilir,kimdir içinde soluk alan balıkları.Sende oksijenimi erittim ben,havayı tadarsam ölürüm.Gönül vurmak ister duvarlara kafasını,beden can çekişir.Azrail oyuncağı yapar ruhumu.Ağzıma getirirde korkumu,patlatmaz havada.hele karşında hiç yapmaz,uzak olsun senden.Dile kolay,son isteğim oldu;korkma.Dinlediğim melodiler ağır geldi.Onlar her haykırdığında,farketmeden çığlık attım ben.Onlar her ”ölüyorum” dediğinde,ben imzamı attım cesedimin gözükür yerine.Her ”gel” dediklerinde,koşar adım yürüdüm üstüne.Baktım gidişat Angel’e doğru;gerivites yaptım.Korkum seslendi zannetme,gözlerim fısıldadı,daha görmeye doyamadım diye.Eski Türk filmlerinde başrol oyuncusu oldum.Gizli aşık replikleriyle selenat yaptım sana.Melodiler usulca yaklaştı kulağıma.Kaplumbağa yürüyüşü yaptım,senden ters öteye,her gider gözüken,soluksuz adımda.Saçmalığı hatırladım her saniyede.Sevmek saçmalık değildi,sevmenin getirdikleri varetti yüzündeki alaycı gülüşü.Halbuki sevmek anasütü gibi helal,ölüm gibi farz.O dakkada yeni gelen soru işareti,demirbaşı tekmeyle fırlattı meçhule.Saygıyla tanıttı kendini;sen haram mısın,helal misin? Beni helalin kılmaya meyilli misin? Yüreğimde solumaya gönüllü müsün?
Tekil gözüken çoğul cümlesiyle susar oldu;yanıtı işitebilmek üzere tüm çığlıkları susturdu!

Zordur…

merve — Tue, 18 Mar 2008 05:56:45 +0000

Zordur,yüreğinin adaşını kendi kulakların dahi duymamışken başkalarına işittirmek.
Umarım gönlümden geçenlerin ışığı vurmamıştır gözüme.Onların cümlelerindeki çiğlik,çiğ olup düştü kirpiklerime.Yine cümlelerindeki meçhule varolan sevgimin inancından uzak tonlamalar,dizlerime vurgu yaptı,sendeledim.Bakışlarındaki alaycı çocuk tebessümüme girdi,kahkaha doğurdum daha ergen bile olmamış kızımdan.Öyle bir gülüştü ki bendeki;sütün siyah olduğunu savunur taraftaydım sanki.Aşkının giydirmiş olduğu oyunculukla birlikte,inanmıştılar belki.Süt beyaz oysaki,kar gibi,gelin gibi.
Yüreğimin fatihini bulamayan düşüncelerle benden öteye adım atarlarken,beni fetheden adama,şehrimin fatihi ünvanını veremediğim,sahipsiz bir şehir olduğumu hatırladım.Öyle ya kırık bankımın üstüne kim otururda düşer bilinmezliğe,bilinmez!
Sahipsiz şehir!
Üzerine yağmurlar yağıyor,toprakları çamur oldu.Sahipsizliğin adımları deprem gibi vurdu.Sahipsizliğin soluğu,tufandı sanki kopan.Savaş verir kendi içinde,helalini harama yedirmemek için.Öldürür taliplerini,seliyle boğar sıcağıyla yakar…Şehrin başındaki yeşile çalan deniz,açar nehirlerinin kapılarını.Yaşları bitirmez onu,çiçeklendirir dallarını.Senin yolunun uzadığı başka bir şehir Al’Aziziyah onun için.Oradan gelen meltem dahi olsa,yakar yağmur yüklü bulutlarını bile.Kaçışı yoktur çoğu zaman,helak olmalıdır silinmesi için haritalardan.Onun geniş asfaltları yok.Masallardan fırlamışçasına,gerçekle adımları bir atılmış patikaları var.Sen gelirken gül biter yeşili.Başka şehirlerin havasında solurken,kasımpatı döker,beyaz ölüm misali…Tanrı’nın unuttuğu şehirde,güneş batıdan doğar,kıyamet kopar!